- To śledztwo przypomina pusty garnek, który tylko od czasu do czasu pobrzękuje. Nikt się już nim z energią nie zajmie. Nikt nie gryzie trawy, by dopaść winnych śmierci komendanta Papały – mówi były funkcjonariusz MSWiA dla programu Konfrontacja TVP2. Śledztwo w sprawie zabójstwa byłego komendanta Policji nadinsp. Marka Papały trwa już osiem lat. 25 czerwca 1998 roku wieczorem z zimną krwią, jednym strzałem zabito komendanta na parkingu przed jego własnym domem w Warszawie. Wykrycie sprawców uznano za sprawę honoru polskiej Policji. Czas pokazał, że to puste zapewnienia.

Komendant na prochach

Informator z Zarządu Wywiadu Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wyjawia, że od września 1997 roku, służby, wiedziały o tym, że ówczesny komendant główny policji Marek Papała nie mógł funkcjonować normalnie bez zażywania środków farmakologicznych.  Silnych środków uspokajających i innych. Z innych informacji wynika, że prawie co weekend komendant ukrywał się  przed światem jak to określił rozmówca z ABW w „ zapchlonej daczy pod Warszawą”.  Dlaczego policja i prokuratura nie doszły do dnia dzisiejszego przyczyny takiego fatalnego stanu komendanta policji? Co było tego podłożem? Te informacje każą inaczej spojrzeć na powszechnie prezentowany fakt, że generał Marek Papała tylko w ostatnim okresie, kiedy już nie był komendantem głównym policji, tuż przed śmiercią, był osoba zdenerwowaną, obawiającą się czegoś lub kogoś. W kontaktach korzystał wówczas przede wszystkim z budek telefonicznych, a nie z telefonu domowego.

Leszek Miller był  do października 1997 szefem MSW.  Marek Papała był jego podwładnym. Razem odbywali wówczas podróż do Stanów Zjednoczonych, gdzie odnotowano zły stan psychiczny komendanta. Pytany, czy dotarła do niego notatka, czy sam nie zauważył niepokojącego stanu Marka Papały, twierdzi, że o niczym nie wiedział. O jego niepokojącym zachowaniu przed śmiercią dowiedział się z prasy. Prokurator Jerzy Mierzewski stwierdził, że ten watek od razu wykluczono na początku śledztwa, pozwoliła na to m.in. sekcja zwłok.

Miller nie czuje się winny, że do dnia dzisiejszego nie ma wyroku dla sprawców mordu na komendancie Papale, na jego jak twierdzi przyjacielu. Kieruje zarzuty w stronę ówczesnego premiera Jerzego Buzka i ministra MSWiA Janusza Tomaszewskiego. Zauważa, że w takich sprawach liczą się pierwsze miesiące, a te zostały zmarnowane. Chciano wykorzystać sprawę Papały do celów politycznych, pogrążeniu lewicy. Fakt, że kolejne lata należały do niego jako premiera jakoś go nie skłaniają do uderzenia się także i w swoją pierś.

Zbadać wszystkie wątki

Ryszard Bieszyński były dyrektor departamentu ABW ds. karnych nie ma wysokiego mniemania o sposobie prowadzenia czynności śledczych przez prokuraturę. Zwraca uwagę, że prokuratura powinna badać wszystkie wątki, a nie prześlizgiwać się po nich. Także osobiste i rodzinne. W tym miejscu wskazuje, że wielu rozmówców mówiło o konflikcie rodzinnym, ale nie chciało tego, tu cytat: „powiedzieć tego na papier.” Między innymi w czasie przesłuchania w UOP wspominał o tym generał Roman Kurnik.

Prokurator Jerzy Mierzewski odpowiada na te zarzuty, że początkowo współpracował z UOP, ale wtedy śledztwo nie szło właściwym torem. Postanowił zrezygnować ze współpracy i oprzeć się na doświadczonych policjantach. Pytany, czy nie widział zagrożenia, że są także doświadczeni w układach policyjnych, odparł, że nie ma zaufania  do młodych wilczków.

Według prokuratora Jerzego Mierzewskiego zleceniodawcą jest Edward Mazur. Nasi rozmówcy z ABW i MSWiA jednoznacznie stwierdzają, że jest to osoba, która w aktach służb specjalnych pojawia się już w latach pięćdziesiątych jako współpracownik. Mylą się jednak ci, którzy uważają, że jest on tylko dobrym znajomy ludzi służb związanych z PZPR i SLD. Mazur współpracował z każdą nową ekipą, jaka pojawiała się w służbach. To KM zwerbował go do UOP-u i z tej współpracy był bardzo zadowolony. Edward Mazur jednak to nie tylko współpracownik polskich służb, ale też CIA, jak oświadczają rozmówcy z MSWiA i ABW. Czy to nie jest faktyczna przyczyna problemów z jego deportacją z USA do Polski?

Warto przypomnieć, że 27 lutego 2002 Edward Mazur został zatrzymany w Polsce. Podstawą były zeznania Artura Z. pseudonim Iwan, członka gangu płatnych morderców z Gdańska. To jego Edward Mazur miał namawiać do zastrzelenia Papały. Biznesmenowi jednak nie postawiono zarzutu zlecenia zabójstwa generała, bo sprzeciwiły się temu Ministerstwo Sprawiedliwości i warszawska prokuratura apelacyjna nadzorująca śledztwo w sprawie śmierci  Marka Papały. Według tych instytucji nie było wystarczających dowodów winy Edwarda Mazura.

Jakie dowody posiada prokuratura przeciwko Mazurowi? Czy jest tylko zeznanie Artura Z.? Wskazanie bezpośrednie Mazura przez Artura Z.? Z ustaleń wynika, że w zeznaniach nie ma nazwiska Papały, mówi się w nich tylko o „Głównym Psie”. Dowody, że Mazur był w Gdańsku są wątłe. Tak było do niedawna. Teraz według jednego z prokuratorów, dzięki współpracy służb, możliwej po zmianie rządu, wątek sprawczy Mazura jest coraz bardziej silniejszy.

Dwa lata temu prokuraturze udało się po walce stoczonej z ABW uzyskać dostęp do tajnych operacyjnych materiałów służb specjalnych, w których przewija się Edward Mazur. Sprzeciwiał się temu m.in. Ryszard Bieszyński –ówczesny dyrektor departamentu ABW ds. karnych. Zgodę na zapoznanie się z pełnymi aktami wydał Andrzej Barcikowski. Prokurator Jerzy Mierzewski zapoznawał się z nimi w ABW. Z niezrozumiałych powodów zapoznał się tylko z mniejszą częścią, ku zaskoczeniu dwóch moich rozmówców z ABW. Jak to jest możliwe, że prokurator nie chce poznać dokładnie wszystkiego, co na temat Edwarda Mazura mają polskie służby, przy tym uważa go ciągle za najważniejszego podejrzanego w sprawie? Pytany o to Jerzy Mierzewski zaprzecza, stwierdza, że to jest kłamstwo ludzi z dawnego UOP.

Wszyscy bali się tego ruszać

Prokurator Mierzewski nie zajął się wszystkimi tropami śledztwa. Na przykład wątek paliwowy jest dopiero obecnie realizowany. Dlaczego nie był wcześniej? Jak mówi policjant z Centralnego Biura Śledczego – Wszyscy bali się tego ruszać. Prokurator Mierzewski natomiast stwierdza, że dopiero niedawno ten wątek wyszedł w śledztwie.

Zarzuca się śledczym, że obawiano się także przesłuchiwać niektóre ustosunkowane osoby, które pojawiły się w śledztwie. Do dnia dzisiejszego np. nie wyjaśniono co takiego łączyło generała Papałę z ks. Jankowskim? Często razem jeździli na Jasną Górę. Wiadomo, że dwa dni przed śmiercią na prośbę ks. Jankowskiego generał Papała zorganizował spotkanie z Edwardem Mazurem. Odbyło się one w Warszawie, w hotelu Victoria, gdzie zjedli obiad. Ks. Jankowskiemu towarzyszył ochroniarz, który zainteresował śledczych z UOP. Jednak nie mieli oni podstaw służbowych by prowadzić śledztwo w tym kierunku. Sprawdzić kolejny wątek. Prokurator na to nie pozwalał. Prokurator Mierzewski zaprzecza, że niektóre osoby były specjalnie traktowane, ks. Jankowski był przesłuchiwany dwukrotnie.

Czy policja może być sędzią w swojej sprawie?

Czy policja może być sędzią w swojej sprawie? Czy przynajmniej w 2001 roku prokurator nie powinien podjąć decyzji o odsunięciu policji od śledztwa. Natrafilismy na zeznania Anny Marszałek, dziennikarki śledczej Rzeczpospolitej, zeznała ona o informatorze, który wskazał jej nowe tropy w sprawie morderstwa Papały, wskazał by zainteresować się ludźmi policji, wymienił między innym generała Romana Kurnika. Policja i prokurator zlekceważyli jego informacje, podobnie jak dziennikarka, która uznała, że jej informator jest niepoważny, dlatego o tym nie napisała. Sprawą zainteresował się jednak UOP, który uznał, że należy sprawdzić wątek o zaangażowaniu wysokich funkcjonariuszy MSW w zabójstwo generała. Jednak nie doprowadzono tego do końca. Dlaczego? Być może wyjaśnieniem będzie to, że po ostrym przesłuchaniu generała Romana Kurnika przez UOP, ten poskarżył się i zaczął interweniować u zwierzchników. Jeśli UOP miał takie naciski, to o jakich naciskach można mówić na policjantów prowadzących śledztwo, skoro byli podwładnymi generała Kurnika i jego otoczenia?

Leszek Misiak, dziennikarz tygodnika OZON w styczniu 2003 roku otrzymał anonim od warszawskich policjantów, w którym pisali: „Jak wygląda sprawa Marka Papały to mu dobrze wiemy. Nie chodzi tu o narkotyki (celowo błędnie przyjęty ślad), a o handel bronią i sprzętem specjalnym POLICJI. Wykończyli go najbliżsi współpracownicy. Niektórzy zajmują wysokie stanowiska państwowe.. M.Papała wiedział o grożącym mu niebezpieczeństwie i ubezpieczył się na astronomiczną jak dla policjanta sumę tj. 250.000 złotych. My dużo wiemy, ale boimy się mówić, gdyż „Ci” ludzie mogą decydować o naszym losie.”

Z pozyskanych informacji wynika, że była to polisa wystawiona na jego nieletnią wówczas córkę. Opiewała w przypadku śmierci gwałtownej Marka Papały na 300.000. W otrzymaniu tych pieniędzy przez córkę pomógł skutecznie później generał Roman Kurnik.

O zaangażowaniu w sprawę zabójstwa Papały funkcjonariuszy MSW mówił też świadek koronny Piotr. O jego zeznaniach cztery lata temu pisali Maciej Wisniowski i Dorota Paradecka w tygodniku NIE. Zwrócił się do nich, bo twierdził, że prokuratura i policja nie chce go słuchać w kwestii korupcji w MSW i powiązań przestępców ze światem politycznym.

O tym, że z policji musiały być przecieki świadczy fakt, że dwa dni później kiedy ówczesny szef MSWiA Marek Biernacki otrzymał informacje o tym, że śledztwo natrafiło na  ślad udziału w morderstwie Niemczyka, ten kilka dni później uciekł.

Dlaczego do dzisiaj wątek udziału w zabójstwie generała Marka Papały wysokich funkcjonariuszy MSW nie został do końca zbadany przez prokuraturę, policję i ABW?  Takich pytań jest wiele, kiedy się poznaje kulisy śledztwa, o którym się mówi, że jest najważniejsze, że to sprawa honoru policji, wymiaru sprawiedliwości i państwa polskiego.

Powołać nową ekipę śledczą

– Dżungla – tak miał w 2000 roku prokurator Jerzy Mierzewski określić, jak wygląda śledztwo w sprawie zabójstwa komendanta Papały. Czy przez kolejne lata coś się zmieniło? Im głębiej wchodzi się w ten świat, tym bardziej właściwym wydaje się być określenie – to dżungla, w której nawet nie wiadomo czy można wykarczować ścieżkę prowadzącą do jakiejkolwiek drogi, rzeki. A co mówić do tej właściwej.

Wielu rozmówców wskazuje, że po ośmiu latach trzeba podjąć „męską decyzję” i zmienić ekipę śledczą. Sukcesy są ich wątpliwe. Wątek bezpośrednich wykonawców morderstwa Marka Papały nie był sukcesem prokuratury i policji, jak się uważa powszechnie, ale przyszedł z agentury więziennej. Po tylu latach „uczepili się swojej tezy i są już nieprzesiąkalni na inne tropy”. A w takiej sprawie trzeba sprawdzić wszystko. Teraz trzeba dać szansę innym.

Kto rozliczy śledztwo w sprawie zabójstwa generała Marka Papały? Dokona bilansu? Przejrzy je pod kątem popełnianych błędów? Czy w wymiarze sprawiedliwości znajdzie się ktoś odważny by podjąć zdecydowane działania w sprawie śledztwa, które tylko od czasu do czasu odżywa w mediach?

Sylwester Latkowski
______
O sprawie generała Marklla Papały w  dzisiejszym programie autorstwa Sylwestra Latkowskiego „Konfrontacja”, godz 22.45, Program 2 TVP. W studio na żywo gośćmi będą Ludwik Dorn (v-ce premier, szef MSWiA), Marek Biernacki (były szef MSWiA), Zbigniew Wasserman (kordynator ds. służb specjalnych), Janusz Kaczmarek (prokurator krajowy),  Leszek Misiak (Ozon). W felietonach Leszek Miller (były premier), Maciej Wiśniowski (Nie), Dorota Paradecka (Wiadomości24). Telefoniczne Ryszard Bieszyński (były dyrektor departamentu ABW ds. karnych ).

- Warszawscy prokuratorzy znani są z tego, że zamiast odważnie wszczynać śledztwa, wolą je umarzać lub odmawiać prowadzenia – powiedział dla Rzeczpospolitej prokurator krajowy Janusz Karczmarek.

Przed 23 kończę spotkanie z nazwijmy go głębokim gardłem z ABW. Trzy godziny siedzenia w samochodzie, gdzieś na bocznej drodze pod Warszawą. Kolejne spotkanie, odbyłem ich już kilkadziesiąt, w związku z pracą nad programem Konfrontacja poświęconym zabójstwu komendanta głównego policji generała Marka Papały. Kiedyś prokurator Mierzewski prowadzący sprawę Papały, zapytany, co słychać w śledztwie, odparł – Dżungla. I ja im dłużej wchodzę w ten świat, tym bardziej uważam za właściwe określenie – to dżungla, w której nawet nie wiadomo czy można wykarczować ścieżkę prowadzącą do jakiejkolwiek drogi, rzeki. A co mówić do tej właściwej.

Kiedy wczoraj telefonicznie rozmawiałem z Jackiem Kurskim na chwilę przed wejściem do studia „Teraz My”, myślę, że nie spodziewał się tego, co wywoła, mówiąc o bilboordach prezydenckich Donalda Tuska. „Dwa Tuski prosto, trzy w lewo”. Po programie wysłałem mu sms-a, w którym porównałem go do kamikadze. Dzisiaj spotykając się na lotnisku z wysokim przedstawicielem prokuratury, ten rzekł: „To być albo nie być Kurskiego. Ostatecznie może zniknąć ze sceny politycznej.” Przyznałem mu rację. Inna sprawa, że jeśli będą jakieś dowody to okażą się niepełne, ktoś coś powie ale nie do  końca, tak jak to zawsze z każdą aferą w Polsce bywa. Zazwyczaj otrzymujemy spreparowaną namiastkę prawdy, doskonale to można pokazać na przykładzie sprawy zabójstwa generała Papały, nad którą teraz pracuję.

Dużo teraz zależy od dziennikarzy, którzy będą chcieli, nie będą się bali, przestaną politykować, kierować się swoim sympatiami, i sprawdzą wszystkie tropy w tej sprawie. W co niezbyt wierzę.

Film dokumentalny "Plusy dodatnie, plusy ujemne" wrocławskiego reżysera Grzegorza Brauna znalazł się w internecie. Dokument zrealizowany dla wrocławskiego ośrodka Telewizji Polskiej opowiada o domniemanej agenturalnej przeszłości Lecha Wałęsy. Kilka miesięcy temu TVP nie zgodziła się na jego emisję.
Więcej oraz linki: Piąta Władza http://5wladza.blogspot.com/
Original Message. From: Artur Chodziński

Spotkanie z X i Z, ludźmi związanymi ze światem mediów. Opowiadają o dziwnej rozmowie z funkcjonariuszem ABW, który zaproponował im, by wyjechali z kraju, bo grozi im aresztowanie. Wybucham śmiechem. Niedowierzam. Po chwili jednak rozumiem, że to nie żarty. Złożyli u notariusza informację o tej rozmowie, tak na wszelki wypadek.

W felietonie „Styl posła Zawiszy groźniejszy niż przewiny Urbańskiego” Dominika Wielowieyska pisze: „Jakby ktoś miał wątpliwości, zastrzegam: nie uważam, by dziennikarze pisali teksty na jakieś polityczne zamówienia. Po prostu politycy wybierają sobie z mediów to, co akurat im pasuje, a standardy przyzwoitości dostosowują do swoich planów taktycznych.” A ja nie wierzę w to, co napisała Wielowieyska. Uważam, że napisała to przekornie. Dobrze wie, że ten i inne artykuły nie powstałyby nigdy, gdyby nie było konkretnego politycznego zapotrzebowania.

Rozmawiałem z nią wczoraj. Kilka godzin po tym jak złożyła dymisję i kilka godzin przed północą. Miała tyle wolności w  głosie, jakby pozbyła się uciążliwego wrzodu. Dzisiaj na chwilę odwiedziłem ją w jej gabinecie. Dawno jej tak nie widziałem w dobrej formie, tak silną. Wznoszącym toast na wieść, że podała się do dymisji – „Na pohybel Carycy”, muszę popsuć samopoczucie, bo ani w niej grama było przegranej. Tylko na korytarzu Dwójki ludzie jacyś pogubieni, jeszcze bardziej sztucznie się uśmiechający niż zazwyczaj. Nazywano ich dworem, no, więc dwór Terentiew się skończył. Teraz zostaną tylko ci, którzy są dobrzy albo nowy szef lub szefowa stworzy swój nowy dwór. Dworsze orszaki to taka właściwość Woronicza 17. Tutaj więcej zyskasz pochlebstwem, uległością… I jakoś nie widzę, żeby się to zmieniało, pomimo, że kolejni prezesi, dyrektorzy przychodzą i odchodzą. Przed wejściem do budynku TVP powinien być napis „Niepokornych nie wpuszczamy. Niepokornych sczyszczamy”. Terentiew miała jednak taką właściwość, że czasami wbrew innym i sobie niepokornych dopuszczała i tolerowała.

Bogdan Gasiński, bohater filmu „Zwariowałam” Marii Wiernikowskiej, informator Andrzeja Leppera, wykazał się specyficznym poczuciem humoru. Postanowił ukarać Sławomira Zielińskiego za uniemożliwienie Wiernikowskiej dokończenia reportażu o Klewkach. Kilka dni przed emisją filmu zadzwonił do hotelu Forum w Warszawie, podał się za Sławomira Zielińskiego, byłego dyrektora Programu 1 TVP i zarezerwował dla siebie pokój hotelowy, na rachunek telewizji. Pojawił się bez bagażu, jako adres zamieszkania podał Al. Jerozolimskie. Nie wzbudził tym niepokoju, braku zaufania. Recepcja nie pytając o dwód osobisty, o potwierdzenie rezerwacji, wydała mu klucz do pokoju 504. Spędził w hotelu dwie doby (24-26 maja) i nagle ulotnił się, nie płacąc za pokój, ani za rachunki w restauracji. Kilka dni później Sławomir Zieliński otrzymał telefon z hotelu Forum, z prośbą o uregulowanie należności w wysokości tysiąca złotych. Ku swojej irytacji, usłyszał: „Znajomych się nie wybiera”. Dosyć, że musiał się zmagać z Wiernikowską i jej reportażem o Klewkach, teraz po latach przyszło mu się ciągać po komisariatach policji tłumacząc, że nie zna Gasińskiego, po raz pierwszy na oczy zobaczył go właśnie w filmie Wiernikowskiej „Zwariowałam”.

Przeglądam teksty na temat zabójstwa Marka Papały. Wiele z nich to teksty inspirowane przez służby, a nawet przez osoby, które były zainteresowane by taki a nie inny obraz przedstawiono opinii publicznej. Ku mojemu zaskoczeniu informatorami były osoby, które znalazły się same pod lupą śledczych. Czytam w jednym z tekstów „inny nasz rozmówca, wieloletni oficer służb specjalnych, jest innego zdania.” I dalsza część artykułu, to jego wersja zdarzeń, która ma oddalić jakąkolwiek inną tezę zbliżającą do jego własnej osoby i jego grupy. Bez trudu identyfikuję tajemniczego rozmówcę, bo sam dzisiaj się z nim spotkałem. Tylko jak można mówić w tym samym artykule raz o kimś pod nazwiskiem, podając, że był na celowniku śledczych, a za chwilę jako tajemniczym bezstronnym informatorze? Można, jak widać, bo takie to czasami jest nasze dziennikarstwo śledcze.

Kiedy wchodzisz na teren dwuznaczności, tam gdzie jest więcej pytań niż odpowiedzi, gdzie wszystko otacza tajemnica, niedomówienia, krętactwa, kłamstwa, przemilczenia, prowokacje, musisz się liczyć z tym, że stracisz proste, zero jedynkowe spojrzenie na rzeczywistość. I często dasz się wyprowadzić w pole. Ośmieszyć lub zderzyć się ze ścianą. Maria Wiernikowska robiąc film, który zainicjowało sejmowe przemówienie Andrzeja Leppera o…  No, właśnie o czym? O łapówkach? Styku polityki z biznesem….Nie, w świadomości ludzi było to bajdurzenie o Klewkach. Lepper, którego informatorem nie był tylko Bogdan Gasiński, jak to przekazywały media, ale też biznesmen Rudolf Skowroński wpadł  w świat, który go przerósł. Nagle okazało się, że zamiast twardych dowodów ma ośmieszonych talibów w Klewkach i zootechnika Gasińskiego.

Po jakimś czasie Bogdan Gasiński trafił do więzienia, a Rudolf Skowroński, gdzieś przepadł. Niby został porwany, w co nikt nie chce uwierzyć. Prokuratura umorzyła postępowanie w tej sprawie i nadal ściga Skowrońskiego listem gończym. Piotr Pytlakowski kilka tygodni temu proponował mi wyjazd do Olsztyna, gdzie Gasiński, będący już na wolności,  miał wskazać kryjówkę Skowrońskiego. W sprawie przemówienia sądowego zapadł uprawomocniony wyrok skazujący Andrzeja Leppera za pomówienia. Ostatnio jeden z generałów oświadczył Marii Wiernikowskiej, o tym, że został rozpuszczony w kwasie solnym. Prawda, że trudno się w tym wszystkim połapać?

Ale wróćmy do filmu Wiernikowskiej, która naiwnie chciała to wszystko złożyć w jedną całość. Okazało się, że znana reporterka wzięła kamerę i… z Klewek wyrósł przed nią obraz Polski jako kraju korupcji, układów, mętnych interesów, powiązań polityków z szemranymi biznesmenami i służb, tych cywilnych i wojskowych, które jak wyznaje Wiernikowskiej beztrosko szef FOZZ, Grzegorz Żemek, konkurują ze sobą. Nagle ze zdziwieniem ulubienica Woronicza 17, spostrzegła, że decydenci przestają już się do niej uśmiechać, atmosfera tężeje, aż wreszcie słyszy, że dalszej realizacji filmu nie będzie. „Jeszcze ta wariatka naprawdę coś odkryje!” Od tej pory Wiernikowskiej przyszywa się gębę wariatki i z taką etykietką ląduje na marginesie TVP. Bierze te swoje kilkaset złotych miesięcznie i czeka.

Nastaje Jan Dworak. Wraz ze zmianą ekipy w TVP dostaje możliwość dokończenia dzieła, ale szybko i nowa ekipa związana z ludźmi z Platformy Obywatelskiej wspierana przez lewicową opcję wiecznie tam obecną, orientuje się, że „szalona Wiernikowska” wpadła na coś na co nie powinna, gdyby jeszcze komunistów obnażała, a tu pojawiają się takie szacowne osoby jak senator Smoktunowicz. I firma Intercommerce, o której wkrótce będzie głośno, a o której to ciągle w filmie mowa, a nie o Klewkach. Służby na Woronicza 17 podniosły znowu łeb, by obrócić jej film w śmieszność, bzdet. I znowu zaczynają się problemy.

Kilka tygodni temu pisze do mnie e-maila Maria Wiernikowska. Od razu ją zapraszam do studia Konfrontacji. Pytam o film. Otrzymuję jedyną kopię vhs-a jaką posiada. Oglądam. Widząc „Zwariowałam” rozumiem, że nie wolno pozwolić by machina TVP znowu przemieliła ten film w niebyt. W Konfrontacji pokazuję fragment i następnego dnia wysyłam faks do Bronka Wildsteina: „Zwracam się z uprzejmą prośbą o umożliwienie zaprezentowanie filmu Marii Wiernikowskiej „Zwariowałam” w programie „Konfrontacja”.

Produkcja tego filmu została wstrzymana przez poprzedniego szefa jedynki, a przy obecnych władzach także nie widać jakiejś szczególnej przychylności.

Autorka filmu także wyraża chęć takiej prezentacji filmu.

Proszę o w miarę możliwości pilną pozytywną decyzję, bym mógł pokazać film 31 maja br. Myślę, że problem posiadania praw przez Program 1 nie stanowi przeszkody, zwłaszcza, że dotychczas jakoś nie pałał chęcią pokazania go szerszej publiczności.”

Wiedziałem, iż jeśli on nie wyrazi zgody, to będzie ostateczny koniec dzieła Wiernikowskiej. Wierzyłem jednak w to, że Wildstein nawet nie będzie wchodził w szczegóły i intuicyjnie da zielone światło. Na szczęście tak się stało.. Po moim faksie do niego, zaledwie nie minęła godzina, zadzwonił do Terentiew i wyraził zgodę. Nagle machina Woronicza 17 zaczęła pracować w innym kierunku – film Wiernikowskiej może mieć 50 minut a nie musi mieć 25 minut, co nagle stało się przeszkoda nie do przejścia, i ma się ukazać na antenie. Ostatnie ruchy Krzysztofa Talczewskiego, szefa dokumentu jedynki, nie warte są nawet szerszego komentarza, albo się ma klasę albo jej się nie ma panie Talczewski. Małość z Pana wyszła.

Więc w dwa tygodnie dało się załatwić emisję filmu Marii Wiernikowskiej „Zwariowałam”. A kolaudacja, choć chwilami nie pozbawiona ostrej wymiany zdań była konstruktywna. Marysia jednak nie jest jeszcze do końca pewna, dzieli się ze mną swoimi obawami. Do emisji zostało jeszcze trzy dni.  Przyznam, że i ja jeszcze spodziewam się nagle pojawiającej się rafy.

Taniec wokół filmu Marii Wiernikowskiej trwa.A już myślałem, że jest spokój, przecież Bronisław Wildstein, zaakceptował, zgodził się. Cztery lata Wiernikowska się kopała z Woronicza 17, ja od dwóch tygodni i jeszcze bardziej ją rozumiem. Talczewski, szef dokumentu jedynki, obrażony. Nie chce uznać faktu, że tak naprawdę wpisał się przy końcu produkcji tego filmu jako kolejna przeszkoda do jego powstania. Na szczęście Terentiew zachowuje spokój, ale buldogi pod dywanem już zaczynają się kłębić, gryźć. Przede mną kolejna ekspertyza prawna, którą można streścić w jednym zdaniu – film nie do emisji. Jutro kolaudacja, na którą zostałem zaproszony. Gdzieś w tym wszystkim ginie to, co najważniejsze w tym filmie, a co napisał Wildstein recenzując książkę: "Wiernikowska odsłania obraz kraju korupcji, przemożnych układów wywodzących się z PRL-u i ciągłej obecności dawnych służb komunistycznych" - napisał Bronisław Wildstein.” Na Woronicza 17 jednak nadal się ludzie boją własnego cienia, a politycy dla nich to święte krowy. Wychodzą też barwy polityczne, które rzutują na spojrzenie na film „Zwariowałam”

Wczoraj do telewizji przed emisją dzisiejszego  programu Konfrontacja – „Układ Lekowy cz. III – Sprawa Łapińskiego i lobbingu firm farmaceutycznych”, wpłynęły pisma z kancelarii prawniczej oraz zawiadomienie do prokuratury jakie złożyli przeciwko mojej osobie Marek Matraszka i Aleksandra Zieleniewska z firmy CEC sp. Z o.o. Za każdym razem jak zaczynam się zabierać za sprawy związane z koncernami farmaceutycznymi, urzędnikami tzw. służby zdrowia zagęszcza się atmosfera. Dają mi do zrozumienia, skoro wiesz jakie pieniądze stoją za nami, zrezygnuj. Mamy najlepszych prawników, najlepszych pijarowców, lobbystów, swoich dziennikarzy. Zderzysz się ze ścianą.

Marek Matraszek to ten, o którym Wojtek Czuchnowski napisał w artykule „Co ujawnił Andrzej Barcikowski” (Gazeta, 2003-11-26): „Szef ABW poinformował posłów (na utajnionym posiedzeniu Sejmu RP), że w najbliższym czasie na łamach polskich gazet ukażą się materiały prasowe na temat nadużyć w przemyśle farmaceutycznym, nieprawidłowości przy powstawaniu ustawy o grach losowych oraz dalszy ciąg tekstów o nieprawidłowościach przy kontrakcie na dostawy gazu.

Jego zdaniem te materiały inspirowane są przez konkurencyjne firmy, działające za pośrednictwem lobbystów docierających do dziennikarzy i polityków. Z kolei lobbyści pozostają na usługach obcych wywiadów. Szef ABW wymienił przy tym nazwiska dwóch domniemanych agentów wywiadu rosyjskiego i ukraińskiego oraz nazwisko Marka M., którego przedstawił jako agenta wywiadu brytyjskiego.”

Niestety muszę potwierdzić słowa Wojciecha Wierzejskiego, posła LPR: „Według mnie istnieje takie założenie, że najłatwiej werbować informatorów wśród homoseksualistów, bo oni mają coś na sumieniu”. W czasie pracy nad filmem „Pedofile” taki sam pogląd wyrażali w rozmowach ze mną funkcjonariusze policji i służb. Wiele spraw pedofilskich nie ujrzało światła dziennego, bo agenturę się chroni, nawet pedofilską. Zapytajcie o akcje „Hiacynt”. Wyśmiewanie teraz tych słów przysłania problem przyzwolenia w pewnych kręgach na pedofilię. O innych poglądach Wierzejskiego związanych z gejami nie chce mi się mówić. Szkoda słów. PS 1. Realizując film "Pedofile" wyraźnie zaznaczyłem, że gej to nie pedofil. PS 2. W tamtym roku odbyłem rozmowy sondażowe dotyczące realizacji dokumentu „Polski gej”. Jak się można domyślać, z zerowym skutkiem. Temat nie był i nadal nie jest politycznie poprawny w Polsce. Ktoś zaproponował bym założył fundację, ogłosił zbiórkę publiczną, i podał konto, by ludzie mogli sfinansować ten projekt. Wiele osób by dało pieniądze, ale nie pod swoim nazwiskiem. Inni słysząc to, stwierdzili, że wtedy powiedziano by, że to geje sami zrzucili się na film o sobie.

Co słychać u Leszka Możdżera? Uwielbiam jego ironię, dystans. Na swojej internetowej stronie pisze: „9 maja w Sopocie, w apartamencie Znanego Artysty odbyła się tajna próba z muzykami jazzowymi trójmiasta. Ćwiczono 3 utwory przeznaczone do nagrania na najnowszą płytę Jego Ekscelencji Przemysława Dyakowskiego, który również na rzeczonej próbie był obecny. Doszło do równomiernych poćwiczeń instrumentalnych i ustaleń aranżacyjnych, a po próbie jeden muzyków z sekcji rytmicznej pożyczył drugiemu 5 złotych na xero.” Ale jak widać od realizacji PUB 700 artyści w Polsce nadal biedują, w bufetach jedzą na kreskę i ciągle od wszystkich na wszystko pożyczają.

Zapowiedz ochrony dobr osobistych jest zwyklym prawem kazdego czowieka. To po pierwsze, po drugie moze pan obublikuje tresc rozmowy z redaktorem Rybakiem. To jest wazniejsze niz publiowanie mojego listu. Juz pan zapomniał,  co Rybak panu mówił? Nie w smak panu to powtorzyć! Pisze pan na swojej stronie o "saloniku dziennikarskim" a sam  jest pan niewiele lepszy. Robi pan temat,  ktory został zrobiony przez innych. To nie tylko pana przywara. Jak wygladały relacje z tej afery? Do mnie dzwoniono co piec minut  (wtedy byłem ok) z prosbą o informacje, ale jak przyszło do cytowania zrodla, to nazwało sie to inaczej: To  my, to ja dziennkarz. Totalne świnstwo.... Oprych Jaskiernia miał godziny... nowak zero, nawet wtedy gdy nalatywano na mnie. Czy to jest normalne - korzystać z wiedzy kogoś  a nie dac mu glosu  na własną obronę. Podaobnie jest z TVN UWAGA, tez zawsze dzwonią, a jak przychodzi  do programu, to ja Cybula i temu podobne. Jezeli chodzi o moj protest glodowy, to zapytaj sie pseudodzienkarzu sledczy ministra Ziobry lub kogololwiek w MS, co ten protest glodowy przyniosł.

... a przyniosł to:
przestrzeganie art 351 kpk

inwentaryzacje 120 tys zawieszonych postępowan karnych

kontrole oświadczen majatkowych prokuratorów, sedziów oraz komorników

teraz bedzie kontrola upadlosci

inwenartyzacje okolo 8 tys postepowan cywilnych, prowadzonych dłuzej niż 8 lat, ktorym grozil Strasburg ( sprawy ruszyly z miejsca )

Inwentrayzacje postępowan karnych, w ktorych umorzono postępowanie
karne na niepoczytalnośc (skutek sledztwa w sprawie psychiatrów)

postęp w sprawie karnej Ewy Błaszczuk, łacznie  z jej aresztowaniem. inwenatryzacje  okolo 40 tys osob nieodsiadujacych kary. W wynku tego powołano w MS departament nadzoru nad wykonaniem kary. Okazało sie

inwenatryzacje spraw karnych, ktorym grozi przedawnienie i w ktorych zagineły akta sledztwa lub procesu sadowego. Postęp w sparawie procesu KOLMER HOLDING

Doprowdzenie do oskarzenia w kilku duzych prywatyzacjach, miedzy innymi w sprawie DOLINY NIDY

obecne sledztwa z mojego zawiadomienia:

w sprawie Wassermanna o PKN ORLEN
w sprawie posla Zawiszy o pranie brudnych pieniedzy
w sparwie przetragu na UMTS - w PO w Świdnicy
w sprawie Kaczynskiego i zagarnietych przez niego nieruchomosci
w sprawie grupy inwestycyjnej BŁASZCZUK
w sprawie prywaztyzacji Jelcza i Stara
w sprawie BMF
w sparwie łapowki Marcinkiewicza

itd
Nie bede wymieniał dalej, bo i tak pan nie ogarnie całości. Powiem jeszcze jedno - gdyby pan pomyslał o moim udziale w  tym programie, to wyleciał by pan z Woronicza z wielkim hukiem. Nie zrobił pan tego, bo jest pan takim samym konformistą  jak wielu  z tych, ktorych pana atakuje. Do Krasuckiego panu jeszcze wiele brakuje. To  miedzy innymi  jego czas teraz pan wypełnia.  Pana sukces to jedynie to, że pana wpuscili na Woronicza- nic wiecej

wiecej na www.raportnowaka.pl

------
Data: 2006-05-10 17:42:15
Autor: zbigniew nowak
E-mail: info@raportnowaka.pl
IP: 83.15.200.170
Tytuł: gdzie odpowiedz na zadane pytania - prosze je też opublikować
Komentarz:
To nie jest grozba panie Latkowski!

Były poseł Zbigniew Nowak, ten od najdłuższej głodówki w dziejach Sejmu RP, straszy mnie sądem, na kilkanaście godzin przed dzisiejszym programem przesłał mi e-maila. Pisownia oryginalna: „Szanowny Panie Latkowski! Informuje Pana, iz to ja doprowadziłem moim zbieraniem informacji o "grach losowych" oraz zawiadmieniem, w oparciu o ktore zostało wszczete prowadzone do dziś w PA w Gdansku śledztwo. Gydby nie moja inicjatywa, nie było by "afery z jednorekimi bandydami i posełem Jaskierną". Dalej  informuje pana, iż to ja zainspirowałem wszystkie trzy tytuly prasowe, nadto  to ja na bieząco przekazywałem im informacje.
 
Rozumiem, ze nie w smak panu  moj udział w  jutrzejszym programie,  nie nalegam też na to aby wziać w nim udział, ale szczytem braku rzetelnosci dziennkiarskiej jest nie nawiazanie z moja osobą kontaktu, szczegolnie wtedy, gdy o ontekscie mojej osoby mowił panu red. Rybak. Krotko mówiąc  kradnie pan cudzy temat oraz wykazuje daleko idacą nierzetelność.
 
Po analizie jutrzejszego programu zastrzegamn sobie prawo złożenia pozwu w trybie konstytucjnego zakazu cenzury.Na koniec - moze pan powiedzieć, dalczego  jako osoba, ktora ujawniła i doprowadziła do naglosnienia całej sprawy nie zostałem zaproszony do udzialu w programie? Nie musi pan mnie zapraszać, ale nie moze pan stosować cenzury
 
pozdrawiam
Zbigniew NOWAK

-----Original Message-----
From: raportnowaka [mailto:info@raportnowaka.pl]
Sent: Wednesday, May 10, 2006 8:06 PM
To: latkowski@latkowski.com
Subject: prośba o udzielenie odpowiedzi”

Spędziłem kilka godzin na Woronicza 17. Paraliż, który zamienia się w degrengoladę z przekonaniem, że będzie jeszcze gorzej. Zastanawiam się, czy komuś zależy na tym, by TVP naprawdę była silną telewizją publiczną? Mogą sobie w ostatnim Wprost dziennikarze stacji komercyjnych mówić, że tylko u nich jest niezależność, ale to bzdura. W TVN i Polsat jest tak samo cenzura, czasami gorsza niż  w TVP, bo bezkarna. Żadne media nie chcą o tym wspominać. Nikt z tego nie zrobi newsa, afery.

Henryk Ubaka, jak podała kilka dni temu Gazeta Wyborcza od 12 lat ma ten sam problem. „Nie dość, że znieważają go na służbie, to nikt nie wierzy, że jest policjantem. (…) Nie ma dnia, by ktoś nie nazwał go czarnuchem albo brudasem”. Wspomina jedno z pierwszych doświadczeń pracy w policji - „Przyjmowałem zgłoszenia o przestępstwie. Następny w kolejce był starszy pan. Kiedy mnie zobaczył, zrezygnował. Bo nie po to walczył o wolną Polskę, żeby w policji służył Murzyn.”

Otrzymałem smsa, który rozesłany został wśród dziennikarzy, z prośbą o przekazanie dalej. Doskonale oddaje panujące nastroje wśród ludzi mediów: „Dziennikarze! Bojkotujcie Leppera i Giertycha. Odmawiajcie relacjonowania ich wystąpień i konferencji. Nie dopuszczajcie przed kamery i mikrofony. Nie cytujcie w prasie. Unikajcie tytułowania ich ministrem i wicepremierem. Ratujcie godność Rzeczpospolitej.”

PAP donosi, że w wieku 99 lat zmarła w swym domu w Worcester w stanie Massachusetts Szwedka z pochodzenia Lillian Gertrud Asplund, ostatnia amerykańska i prawdopodobnie ostatnia na świecie pasażerka Titanica.

Zachęcony przez Witka Gadowskiego, przeczytałem jego artykuł „Milczenie Owiec,” opublikowany w nowym miesięczniku „Niezależna Gazeta Polska”, który po przejęciu przez firmę King&King „Gazety Polskiej” ma przekształcić się w tygodnik. Opisuje on raport WSI, z którego wynika, że Rosjanie przy pomocy siatki wywiadowczej GRU, „chcą opanować polski przemysł energetyczny, ciężką chemię i przemysł naftowy. W dalszym etapie planują uzależnienie naszych koksowni od dostaw węgla koksującego ze Wschodu.” W każdym kraju Zachodnim od razu byłby to news wszystkich mediów, a u nas cisza, jakby to była political fiction. Nawet WSI, tajne służby, nie wydają prostującego komunikatu. Zero komentarza. Uznano, że Gadowski oszalał? Nie chcą wchodzić w polemikę z oszołomstwem? Ale przecież to poważny reporter poważnej stacji TVN. Może przynajmniej „Fakty”? Też milczą. O co w tym wszystkim chodzi? Dlaczego z jakieś sprawy robi się aferę, newsa, a inną przemilcza? Układ medialny? Dobry humor redaktora? Wpływ służb? I tak będzie to kolejny śledczy tekst zakopany, przemilczany. Szum informacyjny wszystko jest w stanie zagłuszyć.

Na marginesie, dziennikarstwo śledcze w Polsce dogorywa. I można się puszyć w restauracjach przy Placu Trzech Krzyży, nagradzać, ale taka jest naga prawda. Czy ktoś słyszał o tym by przez pół roku, rok, redakcja opłacała jakiegokolwiek dziennikarza, pokrywała wszystkie koszty by powstał jeden tekst śledczy lub reportaż telewizyjny?

Scena z osiedlowego kiosku, w którym poza prasą jest miód, powidło i piwo. Proszę o tygodnik „Nie” i „Gazetę Polską”. – „To, wszystko?” – upewnia się sprzedawca. Potwierdzam, na co ten komentuje: - „Naprawdę jest pan ekstremalny.”

Przygotowuję program „Konfrontacja” poświęcony sprawie Mariusza Łapińskiego, byłego ministra zdrowia. Ilekroć o tym słyszą moi rozmówcy kręcą z niedowierzaniem głową. Łapiński to dla nich czarna postać. Wszystko już wiadomo. Facet jest skończony. Media nakreśliły taki jego wizerunek, że nikt nie chce nawet wysłuchać jego argumentów. Przyznam, że sam sobie pomógł tym, kiedy to zaczął głośno wyrażać nieprzychylne opinie o mediach. A nie był to dobry czas b y mówić o układzie medialnym, czarnym PR. Nad tym wszystkim unosi się także szeptana opinia, że należy do mitycznej grupy hakowej.
Postanowiłem jednak, by po kilku latach, kiedy opadły już emocje, przynajmniej nie są tak silne, dać prawo się wypowiedzieć Mariuszowi Łapińskiemu, zwłaszcza, że on sam jest w stanie wykazać argumenty na swoją obronę. Mnie szczególnie zainteresował wątek zaangażowania czarnego PR, by go zniszczyć. Jak pisze sam: „Nie może być tak, że w czterdziestomilionowym kraju w centrum Europy, grupa interesu przeznacza środki finansowe i wynajmuje agencję lobbingową od czarnego PR-u, poprzez której działania doprowadza do odejścia konstytucyjnego Ministra.”
W uzasadnieniu pozwu przeciwko Stowarzyszeniu Przedstawicieli Firm Farmaceutycznych, Mariusz Łapiński pisze: „W dniu 19.10.2001 roku zostałem powołany przez Prezydenta RP na funkcję Ministra Zdrowia. Jednym z istotnych kierunków działań w programie powstałej wówczas koalicji było uporządkowanie polityki lekowej państwa. Było to spowodowane dramatycznym, corocznym wzrostem wydatków ponoszonych przez państwo na leki refundowane oraz tym, że ceny wielu leków importowanych do Polski były jednymi z najwyższych w Europie. Działania jakie podjął resort, którym kierowałem polegał na przeprowadzeniu po raz pierwszy negocjacji cen z importerami i producentami leków. Pozwalała na to przyjęta w połowie 2001 roku Ustawa o cenach z 5 lipca 2001 roku. W wyniku przeprowadzonej w kwietniu 2002 roku nowelizacji list refundacyjnych leków doszło do obniżenia cen wielu leków głównie importowanych. Ta decyzja spowodowała znaczne zahamowanie wzrostu wydatków na leki refundowane przez system ochrony zdrowia. Jednocześnie według wyliczeń ministerstwa zdrowia obniżył przychody firm farmaceutycznych ze sprzedaży leków, głównie importowanych o około 1 mld zł w skali roku, dzięki czemu można je było wydac w innych częściach systemu opieki zdrowotnej, jak chociażby na poprawę funkcjonowania zadłużonych szpitali. Efektem był znaczny spadek zysków firm farmaceutycznych importujących leki do Polski.
         Jedną z istotnych informacji dotyczących rynku farmaceutycznego jaką uzyskałem w trakcie wykonywania obowiązków Ministra Zdrowia był materiał ministerstwa finansów przygotowany dla Premiera RP odnośnie procedury obejścia prawa przez niektóre z firm importujących leki do naszego kraju, która wpłynęła do Kancelarii Premiera dnia 24.06.2002 roku.  Zawierała ona dane o nieprawidłowościach występujących w obrocie refundowanymi lekami pochodzącymi z importu, polegającymi między innymi na zawyżaniu wartości celnej leków importowanych. Wyliczono zawyżoną wartośc celną na 2 954 571 tys. zł, w tym niekorzystne skutki dla kas chorych w wysokości 1 516 147 tys. zł. Ze względu na znaczne straty kas chorych jako Minister Zdrowia skierowałem tę informację do Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w celu zbadania odpowiedzialności osób i firm za doprowadzenie do znacznych strat finansowych w systemie opieki zdrowotnej w Polsce. Jednocześnie podjęliśmy działania, aby wyeliminowanie tego typu omijanie prawa poprzez zmianę tzw. Ustawy o cenach, chcąc wprowadzi urzędowe hurtowe i detaliczne ceny leków. Działania mające na celu odzyskanie niesłusznie uzyskanych zysków firm importujących leki i wprowadzenie takich rozwiązań prawnych, które zapobiegłyby w przyszłości omijaniu prawa mogły spowodowa spadek przychodów tych firm sięgających według różnych szacunków kwoty od 3 do 5 mld zł.  
   Jako Minister Zdrowia Rządu RP swoimi działaniami mającymi ograniczy wydatki obywateli i państwa na importowane leki refundowane, zagroziłem wielkim zyskom zagranicznych firm farmaceutycznych w Polsce. Spowodowało do podjęcie przez te firmy działań  mających na celu usunięcie mnie z zajmowanego stanowiska.
    Przedstawicielem firm importujących przeważającą częśc leków jest Stowarzyszenie Przedstawicieli Firm Farmaceutycznych w Polsce, które obecnie zmieniło nazwę na Stowarzyszenie Przedstawicieli Innowacyjnych Firm Farmaceutycznych.  Jak zeznaje były prezes stowarzyszenia Jerzy Stęczniewski, w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Apelacyjną w Warszawie o sygnaturze Ap.II Ds 11/04 dotyczącej działań wymierzonych przeciwko b. Ministrowi Zdrowia  M. Łapińskiemu przez grupę przestępczą, związaną z rynkiem farmaceutycznym ( w sprawie tej zostałem uznany za pokrzywdzonego), w stowarzyszeniu powołano grupę ds. PR. Szefem jej został Jerzy G., wiceprezes stowarzyszenia i prezes firmy „A”. W skład tej grupy wchodził także Robert P. z firmy „S”. Dla zrealizowania swoich celów stowarzyszenie wynajęło firmę C.,  agencję lobbingową kierowaną przez prezesa Marka M.  W tej firmie segmentem farmaceutycznym zajmowała się pani Aleksandra Z.  
      Podejmując się działań ograniczających w znacznym stopniu zyski firm importujących leki do Polski byłem świadomy działań, które mogą by podjęte przeciwko mojej osobie. Zwróciłem się do Premiera RP Leszka Millera o ochronę kontrwywiadowczą. Spotkałem się wówczas z Szefem Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Andrzejem Barcikowskim i Szefem Agencji Wywiadu Zbigniewem Siemiątkowskim. Zostałem zapewniony o takiej ochronie. Szef Agencji Wywiadu informował mnie o tym, że zlecenia do atakowania mojej osoby w mediach przekazywane są z poza Polski przez firmy farmaceutyczne. Według materiałów, w tym operacyjnych posiadanych przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego tzw. czarny PR, mający oczerni mnie, jako Ministra Zdrowia  i moich współpracowników  organizowała  firma CEC Government Relations pana Marka Matraszka na zlecenie Stowarzyszenia Przedstawicieli Firm Farmaceutycznych. Szef ABW Andrzej Barcikowski informował o tym posłów na tajnym posiedzeniu Sejmu w dniu   25.11.2003 roku.        Według uzyskanych informacji niektóre firmy farmaceutyczne z wymienionego wyżej stowarzyszenia przeznaczyły znaczne kwoty pieniężne (mówi się o 10 mln) , w celu usunięcia mnie z zajmowanego stanowiska Ministra Zdrowia.  Pieniądze te były wykorzystywane do tzw. czarnego PR-u prowadzonego przeciwko mojej osobie przez firmę C. Działania te w efekcie doprowadziły do odwołania mnie z funkcji Ministra Zdrowia i zablokowały wyegzekwowanie przez Polskie Państwo od firm będących w Stowarzyszeniu Przedstawicieli Firm Farmaceutycznych należnych kilku miliardów zł.
    Nie można wykluczy, że działalnośc ta łamała prawo i miała charakter spisku wymierzonego w konstytucyjnego Ministra Rządu Polskiego. Wskazuje na to sprawa oskarżenia przez pana Atle Flo - Prezesa firmy Merck Sharp & Dohme, szefa gabinetu politycznego ministra zdrowia Waldemara Deszczyńskiego o składanie firmie propozycji korupcyjnej. Firma MSD jest członkiem Stowarzyszenia Przedstawicieli Firm Farmaceutycznych, zaś jej przedstawicielka Jolanta Sabbat, odgrywającą istotną rolę w tej sprawie, występowała w imieniu stowarzyszenia, zaś wiceprezes stowarzyszenia pan Jerzy G., pracował w przeszłości w firmie MSD. Przemawiają za tym zeznania składane pod przysięgą dwóch dyrektorów firmy MSD spotykających się z panem Deszczyńskim, którzy  negują składanie im propozycji korupcyjnej (sprawa w prokuraturze apelacyjnej Ap II Ds. 10/03).
Nie może byc tak, że w czterdziestomilionowym kraju w centrum Europy, grupa interesu przeznacza środki finansowe i wynajmuje agencję lobbingową od czarnego PR-u, poprzez której działania doprowadza do odejścia konstytucyjnego Ministra, który w interesie obywateli i Państwa Polskiego  narusza interesy tej właśnie grupy. Działania, które podejmuję mają za cel pokazanie tego patologicznego mechanizmu, tak aby nie można go było zastosowac przeciwko innym ministrom stojącym na straży interesu publicznego.”  

W Polsce są instytucje, ich szefowie, którzy uważają, że nie podlegają krytyce, szermują wtedy takimi słowami, jak deprecjonowanie autorytetu, działanie na szkodę demokracji. Itp. Okazuje się, że szefostwo Najwyższej  Izby Kontroli także wyznaje taki pogląd. Nie podlega krytyce, kontroli społecznej.

Kilka miesięcy temu poświęciłem jeden z programów Konfrontacja, m.in. Najwyższej Izbie Kontroli - Kto skontroluje NIK? Gośćmi  w studio byli m.in. Julia Pitera, Przemysław Gosiewski, Wojciech Wierzejski. Właśnie dotarła do mnie wiadomość, że za zapowiedź tego programu została ukarana negatywną oceną kwalifikacyjną główna specjalistka kontroli państwowej NIK Danuta Bodzek. To kolejne reperkusje wywoływane samą zapowiedzią programu. Za zapowiedź programu „Układ medialny”, podała mnie do sądu firma King&King. Teraz szefostwo NIK-u kara swego urzędnika, ale co ciekawe za to, że przez kilkadziesiąt sekund inspektor Danuta Bodzek stała w milczeniu obok mnie. W programie już nie wzięła przecież udziału.

W uzasadnieniu negatywnej oceny czytam, że Danuta Bodzek przekazała „wiele nieprawdziwych informacji przedstawicielom środków społecznego przekazu”. Dowodem na to jest notatka służbowa rzecznika prasowego NIK Małgorzaty Pomianowskiej. To nieprawdopodobne, ale z naszych rozmów, towarzyszyli mi współautorzy programu: Mariusz Gierszewski (Radio Zet), Wojciech Sumliński (Wprost), sporządzono notatkę, która była dowolną interpretacją naszych pytań, rzucanych luźno tez. Tym bardziej jest to zaskakujące, bo na prośbę pani rzecznik  przyjęliśmy, że nasza półoficjalna rozmowa nie będzie przez nas wykorzystana w programie. Ale jak widać Małgorzata Pomianowska specyficznie pojmuje swoje kontakty z dziennikarzami.

A więc w NIK możesz być ukarany za to, że stoisz w milczeniu przy zapowiedzi programu oraz za notatkę służbową, będącą luźną, nie zweryfikowaną relacją rzecznika prasowego z naszych rozmów. Relacją, której prawdziwość nikt nie sprawdził. Nie wiadomo, czy pani rzecznik oddała w niej prawdziwy obraz naszej rozmowy. A może ta notatka stała się kolejnym elementem walki z niepokornym urzędnikiem? Na marginesie, w tej sytuacji warto od razu w kontaktach z panią rzecznik mieć przy sobie urządzenia rejestrujące i nagrywać, by pozostał autentyczny ślad z rozmów, a nie jej dowolna interpretacja, obarczona jeszcze takimi wadami jak właściwości pamięci pani rzecznik, które nie są powszechnie znane.

Rzecznik NIK, jak i rozmawiający z nami inni urzędnicy NIK doskonale wiedzieli, że opieramy się o dokumenty i to je weryfikowaliśmy.  I to dokumenty, które nie dotyczyły sprawy wyłącznie Danuty Bodzek.

O co w tej sprawie właściwie chodzi? W pierwszym programie „Układu lekowego” natrafiliśmy na kontrolę szpitala  przy ulicy Niekłańskiej. Na kontrolę, która zapoczątkowła całą serię zdarzeń, które pokazują, co tak naprawdę daje dziś siłę osobom łamiącym prawo. Wbrew pozorom nie jest to kij bejsbolowy, ani karabin maszynowy, ale bezsilność przedstawicieli rozmaitych agend rządowych i instytucji w walce z wszechobecnym układem i korupcją – jak wspomniał Wojtek Sumliński, w programie Konfrontacja.

Cała historia zaczęła się wiosną 2002 roku, gdy kontroler NIK, Danuta Bodzek, natrafiła na nieprawidłowości w fundacji działającej na bazie szpitala przy ulicy Niekłanskiej. Pojawiają się tam takie nazwiska jak były minister zdrowia Marek Balicki, obecny prezes holdingu farmacetycznego Andrzej Kleszczewski, Bogdan Skwarka, były szef Kancelarii Senatu, a dziś dyrektor departamentu prawnego Najwyższej Izby Kontroli, Jacek Ciszecki. Dziwne powiązania, których nikt do tej pory nie mógł przeciąć.

Sprawa ciągnie się w prokuraturze  od marca 2005 roku kiedy wszczęto śledztwo. Chodzi o dwa wątki, w tym jeden dotyczący - niedopełnienia obowiązków przez kontrolerów NIK, które miało polegać na tym, że nie została zawiadomiona ani prokuratura ani policja, o tym że zaistniało przestępstwo obietnicy udzielenia korzyści majątkowej głównemu specjaliście NIK.

Mariusz Gierszewski ustalił, że  postępowanie istnieje, są przesłuchiwani pracownicy NIK którzy przeprowadzali kontrole, ale także ci pracownicy którzy mogą cos wiedzieć na temat notaki służbowej złożonej przez Panią Bodzek.

W programie miałem czelność zapytać: Jak to jest, że nawet NIK lekceważy doniesienia o korupcji? Czy potem należy się dziwić, że przodujemy w rankingu krajów skorumpowanych?

W sprawie kontroli „układu lekowego” widzimy przez cały czas dość dziwną postawę niektórych funkcjonariuszy NIK. NIK wniósł o wszczęcie postępowanie przygotowawczego przeciwko Andrzejowi Kleszczewskiemu o złamanie tzw. ustawy antykorupcyjnej dopiero 22 maja 2003,  po interwencjach poselskich i nagłośnieniu tego przez media? Kto wstrzymywał w NIK te wnioski? Jak się to ma do wniosku prokuratora o warunkowym umorzeniu postępowania karnego, w którym uzasadnieniu czytamy, że „okoliczności popełnienie przez Andrzeja Kleszczewskiego zarzucanego mu czynu nie budzą wątpliwości”. NIK te wątpliwości posiadał. Tłumacząc je niepoważnym - ironicznym brzmieniem notatki sporządzonej przez swojego pracownika, który informował o próbie korupcji.

Wojciech Sumliński zadał w programie kolejne pytania:

W tej sprawie pojawiają się jednak pytania bez odpowiedzi. Jak to możliwe, że dyrektor NIK, pan Józef Kalisz, nie nada jej urzędowego biegu, schowa ją do akt i tym samym nie pozwolił, by oceną jej wiarygodności zajęła się prokuratura? Jak to możliwe, że O istnieniu takiej notatki departament prawny NIK dowiedział się dopiero od dziennikarzy? Jak to możliwe, że wiedział O tym wiceprezes NIK, Piotr Kownacki i nic z tym nie zrobił? Czy to tylko przypadek, że wieloletni współpracownik Piotra Kownackiego, Józef Mikosa były dyrektor generalny NIK, jest zarazem wieloletnim współpracownikiem Andrzeja Kleszczewskiego i pracuje dziś na stanowisku dyrektora generalnego w Holdingu Farmaceutycznym?


Po programie oprócz ukarania Danuty Bodzek, Najwyższa Izba Kontroli w swoim biuletynie zamieściła komunikat rzecznika prasowego Małgorzaty Pomianowskiej, w którym oskarżono nas – moją osobę, Mariusza Gierszewskiego (Radio Zet), Wojciecha Sumlińskiego (Wprost) o manipulację, naruszenie zasad etyki dziennikarskiej. Nie ważne, że zamieściliśmy wypowiedź pani rzecznik NIK, co więcej była przez cały czas na żywo w łączeniu telefonicznym, z czego korzystała i odnosiła się do dyskusji w studio. Z zaproszenia do studia przecież nikt z NIK nie przyjął.

Ponieważ pani rzecznik źle wypadła w programie, uznała, że może napluć na nas pod szyldem Najwyższej Izby Kontroli. Wiedziała, że szefostwo NIK ma za sobą. Szefostwo uznało,  że trzeba także jeszcze bardziej przykręcić śrubę głównemu specjaliście kontroli państwowej Danucie Bodzek i wystawiono jej negatywną ocenę za pracę w 2005 roku, za co grozi jej wydalenie z Najwyższej Izby Kontroli.

Kto skontroluje Najwyższą Izbę Kontroli? Warto po raz kolejny o to zapytać.

Przegląd poświątecznej prasy. Nadal trwa lepperomania. Na pierwszych stronach Lepper i rozdzielanie włosa na czworo. Oba konkurencyjne tygodniki zamieszczają wywiad z Lepperem. Żadnego nie chce mi się czytać. Lepper tryumfuje, a inteligencja jest nadal zdziwiona, zaskoczona i obrażona.
PS. Wczoraj przy whisky rozmawialiśmy o nadziejach związanych z nowym dziennikiem, jaki od dzisiaj się ma ukazywać. O, naiwności, jakby od tego rzeczywistość w Polsce miała się zmienić na lepsze. Moi rozmówcy przede wszystkim cieszyli się z tego, że „Dziennik” dokopie „Gazecie Wyborczej”. Nie pamiętam dokładnie, ale nawet ktoś wzniósł toast za to i szklanki stuknęły kilka razy. Zadzwoniłem do jednego ze wczorajszych kompanów, czy czuje się lepiej po lekturze „Dziennika”. Odparł, że ma fatalne samopoczucie… Ma kaca.

W prologu ostatniego programu „Konfrontacja” przytoczyłem artykuł Izy Kosmali w tygodniku „NIE” - „Na hemoroidy Kotlinowski” Jak lobuje marszałek Sejmu.” Okazuje się, że na dwie złożone przez marszałka Kotlinowskiego interpelacje jedna dotyczy leku generycznego służącego do leczenia hemoroidów.
Przedstawiłem widzom interpelacje pana marszałka i krótko mówiąc, marszałek  opowiada się za droższym lekiem firmy Servier. Żąda wycofania tańszego leku z rynku. Jako powód podaje, że decyzję o dopuszczeniu tego leku wydano z naruszeniem prawa. Kiedy zapytałem go w rozmowie telefonicznej, co go skłoniło do takiej interpelacji, odpowiedział, że być może go wprowadzono w błąd. Zwrócił uwagę, że to olbrzymi rynek, w grę wchodzą olbrzymie pieniądze. Niestety nie chciał powiedzieć tego samego na żywo. Na koniec zapytałem: Warto byłoby się dowiedzieć, kto go nakłaniał do tej interpelacji v-ce marszałka sejmu?
I co dalej? Nic. Cisza. Dziennikarze, którzy tak ochoczo opisywali rynek farmacetyczny, nieprawidłowości, korupcje, milczą. Nie widzą sprawy, problemu. Niestosowności zachowania v-ce marszałka sejmu Kotlinowskiego. Nie pytają go o to, nie drążą sprawy. Nie wszczynają śledztwa dziennikarskiego. Dlaczego? Prawda jest smutna, bo nie odpowiada to interesom grup farmaceutycznych, którzy mają w kieszeni niektórych naszych dziennikarzy.

Czytam, że zarząd telewizji publicznej zmodyfikował zasady etyki dziennikarskiej obowiązujące w tej instytucji. „Do dotychczas obowiązujących dodał m.in. zakaz pracy dla wojskowych lub cywilnych służb specjalnych, a także przyjmowania zleceń od tych instytucji. Stwierdził też, że dziennikarze, którzy w przeszłości współpracowali z tajnymi służbami PRL-u, nie mają ”moralnego prawa” do pracy w telewizji publicznej”(PAP).

Jakoś nie zauważyłem paniki na korytarzach przy Woronicza 17. Nikt nie pakuje kartonów, nie opróżniania biurek. A w Kaprysie i stołówce nawet nie usłyszy się komentarza do uchwały. Uchwałami przecież nie oczyści się telewizji publicznej z agentury i współpracowników służb.

Zastanawiające jest, dlaczego chce się z Woronicza wyeliminować tylko ludzi służb związanych z PRL, a nie także z tych po 1989, z obecnymi? Czyżby aktualni wspólracownicy i agenci mają „moralne prawo” pracować w TVP?

Po moim ostatnim programie „Konfrontacja” poświęconym sprawie Romualda Szeremietiewa, byłego wiceministra obrony narodowej, który od pięciu lat nie może przebić się ze swoją wersją wydarzeń, a w oczach opinii publicznej jest już skazany, jest winien, pomimo, że do dzisiaj nie ma sądowego wyroku, trudno nie mieć smutnych refleksji, że w naszym dziennikarskim środowisku są święte krowy. Nietykalni. Dziennikarze, którzy nigdy się nie mylą, ich prawdy są prawdami ostatecznymi, zawsze wygłaszają jedynie słuszne opinie i to z wiadomej pozycji – pouczających mędrców. Nie wolno podważać ich artykułów, dopuszczać do głosu ludzi, którzy ich tekstami zostali osądzeni publicznie i skazani w niebyt. Tym bardziej jeśli to dotyczy nagrodzonych dziennikarzy i nagrodzonych artykułów.

Za danie głosu drugiej stronie (oskarżonej, może nawet i słusznie), by mogła się wypowiedzieć, odpowiedzieć, przedstawić swoje argumenty, od razu jest się zaatakowanym. Oskarża się za nie profesjonalizm, brak etyki, naruszanie prawa, branie udziału w jakiejś niecnej kampanii medialnej. Prosi się o pomoc kolegów ze swojej redakcji i innych by wsparli w słownej chłoście. Wzywa się Rade Etykę Mediów, by ta wydała wyrok. Nawołuje się do egzekucji medialnej.

No, cóż, salonik dziennikarski, który raz już naznaczył swoją wielkość, od tego ma takie narzędzia jak nagrody dystrybuowane w swoim kręgu, programy, do których się zaprasza tylko wybranych, kolorowe okładki, robione w samouwielbieniu wywiady, sesje fotograficzne kreujące ich na piękniejszych niż są w istocie, nie może uznać, że pluralizm, wolność słowa, brak cenzury, odmienne poglądy są czymś, co także i ich może dotknąć.

Salonik zapomina, że media będące czwartą władzą, mogą zniszczyć człowieka. Nie chce uświadomić sobie, że bycie czwartą władzą nie oznacza bezkarności. Salonik bardzo źle reaguje na krytykę. Z niechęcią przyjmuje patrzenia na ręce. Dlaczego? Czy my, przedstawiciele czwartej władzy, się nie mylimy? Nie popełniamy błędów? Czy nami nie manipulują? Salonik zapomina, że jesteśmy tak samo omylni i grzeszni jak reszta społeczeństwa. Ani lepsi ani gorsi.

Salonik dziennikarzy będzie długo trzymał się mocno razem, wydawał werdykty, karał, naznaczał, ale warto zauważyć, że czas jego świetności już minął. Tylko w swoim mniemaniu nadal mają jeszcze taką siłę jak kiedyś. Trochę masek już spadło, makijaż się zmywa, z niektórych twarzy. Na szczęście.

Felieton opublikowany na łamach dziennika Metropol.

Włoska " La Repubblica" podaje, że rok po śmierci papieża Jana Pawła II odsłonięto 302 pomniki papieża, dedykowano mu 530 szkół, 15 szpitali, 912 ulic, sprzedano też 4 miliony książek na jego temat.

Romuald Szeremietiew przysłał mi pismo. Dlaczego do mnie i Piotra Pytlakowskiego? Jak zwykle w ramach równości stron, prawa do wypowiedzi, przedstawienia swoich racji musi uczynić to innymi drogami. Anna Marszałek pisząc kolejny raz o nim, nawet nie skontaktowała się z nim. Cóż taki styl pracy dziennikarskiej. Małgorzata Solecka, szefowa działu krajowego, która tak pouczała o etyce dziennikarskiej, naruszeniu prawa, nie zareagowała. Tak, wiem, co usłyszę, że to była tylko informacja. Na marginesie, ukazała się ona wyłącznie tylko po to, by pomóc koleżance redakcyjnej Annie Marszałek w udowadnianiu swojej tezy. Dlaczego nie ukazała się w 2004 roku? Taki znakomity dziennikarz śledczy przeoczył?

Romuald Szeremietiew, pisze:

Piaseczno, w dniu 30marca 2006 roku

Poruszony „naruszeniem prawa do obrony” przez TVP 2 zasłużonej dziennikarki „śledczej” Anny Marszałek informuję, że ona („Naruszone prawo – odpowiedź” ) podaje kolejny raz nieprawdziwe informacje na mój temat. Przy czym nie pytała mnie o opinię, a więc tym samym ona naruszyła moje prawo do obrony. A skoro red. Solecka, a za nią red. Marszałek żalą się na TVP, za naruszenie „prawa do obrony” p. Marszałek to rozumiem, iż tylko p. Marszałek słuzy prawo do obrony – mnie nie!

W związku z tym co napisała red. Marszałek informuję:
1.    Pan Zbigniew Farmus przed wyjazdem do Polski sprzedał w Toronto swój dom, otrzymując 230 tys. dolarów, łącznie dysponował kwotą około 300 tys. dolarów. Dowody w tej sprawie oraz dokumenty potwierdzające przywóz sumy wystarczajacej na udzielenie mi pożyczki przedstawił stosownym urzędom po wyjściu z aresztu śledczego.
2.    W czasie jedynej mojej rozmowy z red. Marszałek (26.06.01.) powiedziałem jej, że p. Farmus jest człowiekiem oszczędnym i żyjącym skromnie, np. nie ma samochodu. Red. Marszałek wyciągnęła z tego fałszywy wniosek, że p. Farmus jest osobą ubogą, która nie mogła udzielić pożyczki. Znamy liczne przykłady osób zamożnych żyjących oszczędnie więc wnioskowanie red. Marszałek było nieuprawnione.
3.    Umowa pożyczki zawarta między mną, a p. Farmusem jest aktem cywilno prawnym. Spłacam ten dług w formie uzgodnionej z pożyczkodawcą. Ponadto nie mam żadnych innych długów. Należności za budowę domu uregulowałem. O sposobie uregulowania poinformowałem właściwy urząd. Na marginesie przypominam, że red. Marszałek pisała jakobym umowę pożyczki rejestrował w urzędzie skarbowym po ukazaniu się jej artykułu. Artykuł ukazał się w lipcu 2001 r., na umowie pożyczki data rejestracji to styczeń 1999 r.
4.    W następstwie artykułu red. Marszałek „Kasjer w MON”, poddającego w wątpliwość pochodzenie mojego majątku urząd skarbowy przeprowadził szczegółową kontrolę moich dochodów i wydatków z kilku ostatnich lat. I stwierdził ich prawidłowość. Red. Marszałek kwestionowała tę decyzję (art. „Fiskus zadowolony, prokurator zdziwiony”). W rezultacie także Mazowiecka Izba Skarbowa, a następnie prokuratura apelacyjna badały rzetelność tej deczyzji i nie znalazły niczego nagannego. Dlatego prokurator Zbigniew Jaskulski, rzecznik prasowy prokuratury apelacyjnej w Warszawie pytany przez dziennikarza „Angory” (wrzesień 2005 r.) nie „dziwił się”, ale stwierdził: „... urząd skarbowy nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości. Zresztą ta sprawa od początku nie była objęta aktem oskarżenia.” Informuję też, że kierownik urzędu skarbowego w Piasecznie nie jest znajomą mojej żony – taką insynuację przekazała red. Marszałek słuchaczom Radia Tok-FM – sugerując, że miało to zasadniczy wpływ na korzystną dla mnie deczyzję urzędu.
5.    Red. Marszałek analizując moje wydatki uznała, że w ciągu prawie 60 lat życia moim jedynym dochodem były pobory otrzymywane w MON w okresie 1997-2001 i na tej podstawie ogłosiła, że wydawałem więcej niż miałem. Uważała, że ja i żona, osoby bezdzietne, które całe życie pracowały i żyły oszczędnie (potwierdził to tzw. wywiad środowiskowy UOP – red. Marszałek powinna go znać) nie dorobiły się żadnego majątku, a nasz dom i działka to dowody mojego łapownictwa.
Rozumiejąc zaś niedosyt „merytoryczny” red. Marszałek po obejrzeniu programu „Konfrontacja” przypominam, że jest to efekt nałożonego na mnie obowiązku zachowania tajemnicy w toczacym się postępowaniu. Mimo próśb nie otrzymałem zgody na mówienie o tym jak wygladało śledztwo i jak oceniam stawiane mi zarzuty. To ograniczenie jak wiadomo nie dotyczy red. Marszałek, która może mnie bez przeszkód przedstawiać w najciemniejszych barwach i z czego skwapliwie korzysta.


Ps. Zanim zdążyłem powyższe ogłosić p. Marszałek ponownie – zapominajac o moim prawie do obrony – posmarowała mnie w swojej Rzepie. W związku z tym wysłałem pismo do min. Sprawiedliwości wraz z krótkim opisem mojego “przestępstwa” 

Piaseczno, 2006-03-31

Sz. Pan Zbigniew Ziobro

Minister Sprawiedliwości RP

Szanowny Panie Ministrze,

W dniu dzisiejszym red. Anna Marszałek na łamach dziennika „Rzeczpospolita” napisała o zarzucie jaki wobec mnie i p. Zbigniewa Farmusa wysunęła prokuratura apelacyjna, a odnoszącym się do działań Fundacji Niepodległości Polski. Skoro zarzut przedstawiono na łamach ogólnopolskiego dziennika, to wymaga on pilnego wyjaśnienia. Zwłaszcza, że wg mnie sprawa nie jest trudna procesowo - wystarczy zbadać wiarygodność dowodów świadczacych o niewinności oskarżonych.
Tymczasem z przyczyn niezrozumiałych sąd od czerwca 2004 r. nie podjął żadnej deczyzji.


Proszę Pana Ministra o interwencję w tej sprawie.

Z poważaniem.

Romuald Szeremietiew

Opis sprawy
W nocy z 25 na 26.06.01. mialo miejsce włamanie do mojego biura poselskiego i mieszczącego sie pod tym samym adresem lokalu Fundacji Niepodległości Polski (FNP). Po zakończeniu czynności policji w miejscu włamania moja wspólpracownica porządkując rzeczy stwierdziła, że włamywacze skradli teczkę z dokumentami Fundacji w której były także rachunki.
W tym samym dniu w moim biurze w MON zjawili się dziennikarze Anna Marszałek i Bertold Kitttel z informacjami, że mój asystent dopuszcza się praktyk korupcyjnych. W artykule w „Rzeczpospolitej” dziennikarzę, moi rozmówcy z 26.06.01., postawili zarzut, iż Fundacja była mniejscem dokonywania nielagalnych operacji finansowych.
W następstwie prokuratura podjęła śledztwo i w dniu 7.08.02. prok. Elżbieta G. postawiła mnie i Z. Farmusowi zarzuty sfałszowania podpisów na dokumentach FNP i defraudacji w ciągu siedmiu lat 70 tys. PLN.
Od 29.01.04. postępowanie prowadziła prok. Monika P.. Po ustaleniu za pomocą ekspertyz grafologicznych, że ani ja, ani Farmus nie fałszowaliśmy podpisów ten zarzut został umorzony. Jednocześnie prok. Przybysz odrzuciła wnioski dowodowe obrony – nie chciała sprawdzać na co została wydana zakwestionowana suma pieniędzy.
W dniu 28.06.04. prok. P. skierowała do sądu akt oskarżenia (Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia)w sprawie defraudacji pieniędzy FNP.
Dnia 13.09.04. obrona osakrżonych złożyła wniosek w sądzie o umorzenie postępowania wobec braku znamion popełnienia czynów zabronionych przez prawo.
W związku z trudnościami jakie powstały w następstwie działań prokuratury władze Fundacji postanowiły ją zlikwidować. Po powołaniu likwidatora w trakcie porządkowania dokumentów Fundacji odnaleziono oryginały rachunków opiewających łącznie na ponad 80 tys. PLN (okazało sie, że włamywacze skradli teczkę z kserograficznym odbitkami tych rachunków). Rachunki obrona 10 października 2005 r. złożyła w sądzie.
Do dziś (31.03.06) sąd nie rozpatrzył wniosku obrony, nie wyznaczył też terminu rozprawy.

Do wiadomości:
1.    Red. Piotr Pytlakowski, Tygodnik „Polityka”
2.    Red. Sylwester Latkowski, TVP 2.

Anno, jeśli miałby to być program o Tobie, wówczas zadałbym się Twoją współpracą z ludźmi służb, przy powstawaniu tego artykułu (na marginesie, także przy innych). Zadałbym pytanie, dlaczego tak bezkrytycznie publikujesz „dostarczone” przez nich „kwity”? Gdzie jest weryfikacja, czyli typowa praca dziennikarza śledczego? Czy nie uważasz, że ludzie służb chcieli coś ugrać tym artykułem? O tym, że publikujesz smsa bez podania kontekstu, czyli poprzedniej, naszej wymiany smsowej, łącznie z Twoimi smsami, bez opowiedzenia, jak wypytywałaś się o nas, o program, na tzw. mieście, jest delikatnie mówiąc manipulacją. A Twoje ostatnie oświadczenie, pozwól, że nie skomentuje, bo podtrzymam, że próbowałaś wpływać na jednego z gości, co słyszało kilka osób w studio po programie.

Zarzucasz także, że nie dopuszczono do głosu prokuratora krajowego, jakoś nie usłyszeliśmy od niego takich pretensji. Jak to jest, że ty zawsze wiesz lepiej, kto jest winien? Kto nie? Kto co myśli, czuje?

W poprzedniej replice odpowiedzieliśmy Tobie z Piotrem Pytlakowskim na resztę argumentów. Pozwól, że już dalej nie będę się wciągał w polemikę z Tobą, bo widzę, że straciłaś jasność widzenia.

PS. Skoro twierdziałaś(poprzez Małgorzatę Solecką), że był to mój prywatny sms, dlaczego go upubliczniłaś bez zgody nadawcy?

Z zażenowaniem pomyślałem, jak nisko musiał upaść wydawca, który nożem do cięcia tapet cenzurował miesięcznik „Sukces”, wycinając dosłownie felieton Manueli Gretkowskiej. Jakże on musiał upokorzyć dziennikarzy, których zmusił by nożem dc cięcia tapet pozbawiać feralnej strony z dziewięćdziesięciu tysięcy egzemplarzy?

Po pięciu dniach „Rzeczpospolita” zamieściła naszą (Piotra Pytlakowskiego i moją) replikę na tekst Małgorzaty Soleckiej. Na dwunastej stronie, w listach. Warto zaznaczyć, że tekst Soleckiej ukazał się na drugiej stronie gazety. Jutro redakcja ma się odnieść do naszej repliki. Tym razem replikę na naszą replikę ma napisać Anna Marszałek. Czy także ukaże się na 12 stronie? Jako list Marszałkowej do Rzeczpospolitej? Specyficzne rozumienie równości stron reprezentuje szefostwo redakcji Rzeczpospolitej. Choć musze przyznać, że i tak z Piotrem Pytklakowskim musimy być zadowoleni, że wydrukowano naszą replikę na jakiejkolwiek stronie. Nawet w listach. Nie wszyscy taką możliwość otrzymują. Oczekuję na dalsze pouczanie, czym jest etyka dziennikarska, naruszanie prawa, telewizja publiczna, program autorski, itp.

Komentarz Romualda Szeremietiewa, jaki pojawił się na moim blogu: „Kali być czwarta władza i mieszkać w red. Rzeczpospolita! Przeczytałem tekścik p. Soleckiej z Rz., jak to panowie redaktorzy L. (TVP2) i P. ("Polityka") potargali etykę dziennikarską, bo w ich programie niżej podpisany nie tylko bronił się, ale też, jak pisze p. Solecka, "atakował", wyrażając opinię, że dziennikarze Rz. w dniu 26.06.01. przesłuchiwali go niczym esbecy. No i tym biednym "zaatakownym" przez obwiesia R.Sz. prowadzący program nie dali szans obrony. Ha, oto przestępstwo co się zowie.

W dzisiejszej Rzeczpospolitej Anna Marszałek i Bertold Kittel., rękami  Małgorzaty Soleckiej, która jakoś nie zadzwoniła przed napisaniem oskarżycielskiego tekstu pt.  „Naruszone prawo” do Piotra Pytlakowskiego i do mnie, co ciekawe samo podnosi kwestie dania głosu drugiej strony.

Solecka pisze: „W środę późnym wieczorem drugi program TVP oddał czas antenowy byłemu wiceministrowi obrony narodowej.

Romuald Szeremietiew przedstawiał swoją linię obrony w sprawie, którą przed ponad czterema laty uruchomiła publikacja "Rzeczpospolitej". Anna Marszałek i Bertold Kittel ujawnili w niej m.in., że ówczesny asystent Szeremietewa Zbigniew Farmus żądał łapówek od zagranicznych koncernów zbrojeniowych. W rozmowach Farmus powoływał się na szefa.

Szeremietiew nie tylko się w środę bronił, ale również atakował. - Podczas rozmowy z autorami tekstu czułem się jak w czasie przesłuchań przez Służbę Bezpieczeństwa - mówił.

Autorem programu "Konfrontacje" jest Sylwester Latkowski. Jako współautor występował Piotr Pytlakowski z "Polityki", który zresztą opublikował właśnie reportaż o sprawie Szeremietiewa. Teza - publikacja sprzed czterech lat - nie znalazła do tej pory sądowego finału, ale człowiek formalnie niewinnyjuż został osądzony. W domyśle - przez dziennikarzy "Rzeczpospolitej" i opinię publiczną.

Piotr Pytlakowski nie zadał sobie trudu poproszenia autorów tekstu z lipca 2001 roku o komentarz ani o informacje - choćby dotyczące pracy nad tekstem. Jedyną próbę kontaktu z Anną Marszałek podjął Sylwester Latkowski, przysyłając w poniedziałek po 23.00 SMS z prywatną sugestią, że może skomentować wypowiedzi Szeremietiewa przez telefon.

Program "Konfrontacje" ma wybitnie autorski charakter. Treści tam prezentowane i zapraszani goście nie pierwszy raz budzą kontrowersje. Nie jest to jednak prywatne medium, lecz telewizja publiczna. Jeśli autor programu łamie zasady etyki dziennikarskiej i stronniczo przedstawia problem, a zaproszeni przez niego goście rzucają na nieobecne w studiu, pozbawione szans obrony osoby poważne oskarżenia, telewizja publiczna jest za to w pełni odpowiedzialna.

Małgorzata Solecka, kierownik działu krajowego "Rzeczpospolitej"”

Przyznam, że gdybym sam miał odpowiedzieć, napisałbym mocniej, ale postanowiliśmy razem z Piotrem Pytlakowski napisać replikę, mając nadzieję, że się ona ukaże i także na drugiej stronie, a nie jak to zwykle bywa. Atak w widocznym miejscu a sprostowania gdzieś tam na kolejnych stronach.