Po programie, gdzieś w Warszawie. Pijemy. Rozmawiamy. Nad ranem słyszę, że CBŚ mnie podpuściło. I wiele innych rzeczy, o których także nie można mówić. Jakże szybko to „nie mówienie” się akceptuje. Właśnie w ten sposób człowiek wchodzi w stan, w którym zgadza się na to, że ludzie dostają tylko to, co można powiedzieć, to co chce się powiedzieć lub inni chcą nam powiedzieć. Wie o tym każdy dziennikarz, redaktor, który szermuje hasłem prawda, obiektywność. Czytelnik, widz, zawsze dostaje tylko mniejszy lub większy kawałek prawdy. Tak jakby prawdę można było podzielić i podać w kawałkach.