Pamiętam filmiki wyświetlane w czasie lekcji Obrony Cywilnej w PRLowskiej szkole.  Miały nieznośną nachalność propagandową. Czy współczesne przykłady filmowej propagandy Wojska Polskiego są lepsze?

Pierwszy z góry przykład propagandy tak bije amatorszczyzną po oczach, że każdy film z uroczystości weselnej wydaje się być arcydziełem sztuki filmowej. Nawet nie wysilono się, by w napisach użyć polskich znaków. Być może osoby realizujące i zatwierdzające ten krótki film uważały, że nie warto sobie tym zwracać głowy, skoro do wojska i tak garną się ci, którym do szkoły nie chciało się nosić tornistra i plecaka.
Poniżej nie jest lepiej.

Wadą tych wszystkich  propagandowych reklam Wojska Polskiego  jest wyłącznie epatowanie techniką wojskową. Brak emocji. Nie ma w nich życia. Razi nuda. Teoretycznie filmy mają przyciągnąć do armii młodych ludzi, a skierowane są do polityków i urzędników ministerstwa obrony.  Czyżby tymi filmikami poprawiali sobie samopoczucie? Z ekranu bije przekaz – Jest świetnie. Oto, jaką mamy nowoczesną armię!

Pozytywne jest tylko to,  że urzędnicy ministerstwa obrony narodowej  wiedzą, że jest coś takiego jak internet i YouTube.