Blisko siedemset kilometrów w trasie. Wreszcie mogę rozprostować kości. Sterylna czystość i porządek apartamentu hotelowego uspokaja. Lata  życia w pokojach hotelowych nauczyły mnie jednego, skoro hotel nie zastąpi domu, należy wymagać jak najwyższego standardu, by nic nie irytowało po przebudzeniu rano. W ciągu dnia.

Nie chce mi się wychodzić na rynek, w nocne miasto. Ćmienie głodu zabijam tacą z owocami otrzymaną na przywitanie i słonymi paluszkami z minibarku. We krwi powoli rozpływa się Jim Beam.

Pierwszy imieninowy, Sylwestrowy, sms.

Przed wyjazdem zdążyłem zapakować „Ostatnią Wieczerze” Pawła Huelle. Czytam. Odszukuję w powieści bohatera mojego przyszłego filmu, rozmówców.

Jest. Strona dwudziesta piąta. Maciej to Mateusz w powieści Huelle. „Moja pierwsza u niego w pracowni wizyta (…). Przez uchylone okno dochodził łoskot kolejki elektrycznej. Mateusz stał w kuchennej wnęce, szukając korkociągu, Inżynier patrzył dookoła takim wzrokiem, jak gdyby wszystkie olej, szkice, rysunki, akwarele i gwasze gospodarza napawały go wstrętem.(…) Nagle wyjął z kieszeni brzytwę (…) i w milczeniu, wolno, długimi pociągnięciami ostrza zaczął ciąć dzieło na wąskie paski. (…) Mateusz stał nieporuszony. Dopiero kiedy Inżynier podszedł do następnego płótna, gospodarz zastąpił mu drogę i mocowali się przez chwilę w zupełnym milczeniu. Była to moja pierwsza w życiu debata na temat nowoczesnej sztuki. Inżynier, o którym wiele jeszcze usłyszysz, był wówczas asystentem profesora Śledzia w Akademii, a jego dyplom przeszedł do historii tejże szkoły – dwadzieścia pięć  pociętych brzytwą, zamalowanych na czerwono półcień komisja oceniła celująco. (…) Mateusz wyrwał w końcu brzytwę z dłoni Inżyniera, przyłożył mu do szyi ostrze i syknął:
- Ciąć możesz swojego chuja, ale od moich rzeczy wara."

Ten film powinien być właśnie debatą na temat współczesnej sztuki.