| Dwie i pół godziny ostrej, emocjonalnej dyskusji o projekcie dokumentu „Pedofile” na Woronicza 17 całkowicie odarło mnie ze złudzeń, iż w Polsce można nazwać rzeczy po imieniu. Autocenzura i lęk przed światem polityki knebluje usta. Zrozumiałem, że ludzie z TVP nic nie mogą zrobić, by mnie poprzeć, bo nikt im nie gwarantuje tego, że nie wylecą za ten film z pracy. Konformizm? Odpowiedź jest bez znaczenia. Ludzie, którzy niby mają podejmować decyzję nie mają potem ochrony. To oni w sytuacjach kryzysowych stają się kozłami ofiarnymi. Ktoś im podciął skrzydła. Nie wynika to z ich złej woli. Do tego trzeba nałożyć specyficzną sytuacje bezhołowia panującą na Woronicza 17. Zarząd jest rozdarty, dwóch przeciw trzem głosom, z groźbą dymisji Prezesa Jana Dworaka, który jak się wydaje przeszedł na emigrację wewnętrzną. Policjant z CBŚ, z którym ostatnio rozmawiałem na wieść, jaki film chcę zrobić, pokręcił głową z niedowierzaniem. Już lepiej, żebym robił film o mafii niż o pedofilii. Powinienem się bardziej bać. |
