Kończę montaż „Śledczaka”. Po raz pierwszy odczuwam ulgę kończąc film. Podobnie było z „Klatką”. Choć w przypadku „Śledczaka” jest to spotęgowane uczucie. Zazwyczaj gdzieś na dnie majaczył żal, że żegnam się z bohaterami, światem, w którym warto było się pojawić. Teraz nie potrafię bez szklanki whisky lub rumu patrzeć na kolejne wersje montażowe. To nie jest do końca normalne wchodzić jeszcze raz do rzeczywistości, o której raz na zawsze chciałoby się zapomnieć. Przy tym mam świadomość, że ludzie widząc i słuchając będą myśleli, że rozumieją opisywany świat. A to nie jest możliwe. Oczywiście większość będzie chciała ten świat zanegować. Krytycy znowu opatrzą recenzje etykietką „kontrowersyjny film.”