Ewa Woydyłło, psycholog z Instytutu Psychiatrii i Neurologii w Warszawie mówi w Dużym Formacie dla „Gazety Wyborczej”: - „Może te zdjęcia ze śmietnika to część terapii, jakaś technika, która pomagała mu rozwiązać problem dziecka. Wyobraźmy sobie taką sytuację - na kanapie siedzi zgwałcona przez ojca dziewczynka. Milczy i płacze. On chce jej pomóc. Mówi: Wiem, co się stało. Dotykał cię tu i tu, tak? Wiem, czujesz się obrzydliwie brudna. Chcę ci pokazać, że taka nie jesteś. Skrzywdzona - tak, ale nie brudna. Rozbierz się. Robi jej zdjęcie, które potem wspólnie oglądają. Popatrz, tak cię widzę. Nie jesteś brudna. Jesteś w porządku. Dlaczego zdjęcie, nie lustro? Bo w lustro patrzyłaby swymi oczami.” A na zdjęcia  patrzyłaby niby jakimi oczyma? A może pani psycholog sprecyzowałaby jak nazywa się ta technika, a nie mówi „jakaś technika”? Kolejny psycholog zwolennik eksperymentowania na dzieciach? Czy psycholog, który wykorzysta swój autorytet wiedzy by uzasadnić zbrodnie dokonywane na duszy dzieci, jeśli to ma pomóc koledze po fachu? Czy pani Ewa Woydyłło także wydaje się wyznawać pogląd zawarty w książce Andrzeja Samsona: „Rzecz w tym, że jestem zupełnie normalny. Przynajmniej dla kryteriów medycznych. Jeśli chodzi o inne kryteria, to czyż istnieje jakaś norma? Czy można powiedzieć, iż jakieś postępowanie jest normalne moralnie, tak jak stwierdza się, że 36,6 stopni Celsjusza jest normalną temperaturą? (...) Jedynie prawo tak jak medycyna operuje pojęciem normy.”