|
Ślady można odnaleźć w mej pamięci, 1987r., Elbląg
Ślady można odnaleźć w mej pamięci
Wiem, o czym chcesz powiedzieć.
Ale ten widok? Zatrzymany nie mogę
trzasnąć drzwiami i wybiec na ulicę.
Nawet gdyby, to będzie to trudno
zdrapać ze mnie.
Doprawdy niełatwo
zmienić przyzwyczajenia i topnieć,
tak jakśnieg na ulicy.
Zwłaszcza,że każdy krok
jest coraz krótszy. I w ostatniej
sekundzie nic już nie zostaje.
Daleko mi teraz. To wszystko
wydaje się być pozbawione końca
i początku. Tak,
podobno mówiłem coś przez sen,
ale jakie to ma znaczenie?
Już może bardziej złe
przeczucia.
II
Już dobrze.
Przestań tyle mówić o tym.
Przecież wiemy wszyscy. Tylko,że
ten ból zaczyna się zaraz
gdzieś za drzwiami.
A wszystko jest w mojej głowie
i nie mieści się w niej.
Długo nie trzeba czekać,
wszystkie słowa pozostają.
Ktoś może potrafi ,
ale nie ja.
Dużo ludzi tak myśli,
lecz nie zasługuję na to.
To jest miłe,
ale gdyby znali prawdę.
III
Brzydzę się własnego ciała.
Patrząc w lustro
czuję się nieswojo.
Nie zawsze potrafię wytrzymać
samotności na białym prześcieradle.
Płaczu, który nadchodzi przed snem
i pustego serca po przebudzeniu.
Tej muzyki szyb. Ostatecznej
i nieuleczalnej.
IV
Kobiety. Ewentualneślady
można odnaleźć w mej pamięci.
Tak, to dziwna rozkosz.
W chłodnej pościeli,
z wargami przystawionymi
dościany.
1987r., Elbląg
|
