2011-12-08 To nie jest film o pornografii, a o pustce w seksie

Tagi: rozmowy, Jadowska, Z miłości, porno

Pierwsza część rozmowy z Anną Jadowską, reżyserką filmu "Z miłości"

Sylwester Latkowski: - Po obejrzeniu filmu „Z miłości” (wszedł właśnie na ekrany), pomyślałem, co było twoim celem, motywem w zrobieniu go, bo na pewno nie jest to protest przeciw przemysłowi porno?

 

Anna Jadowska: - Sądzę, że nasz, polski stosunek do pornografii, sposób korzystania z niej pokazuje w najpełniejszym stopniu, jakim jesteśmy społeczeństwem. Przede wszystkim chciałam obnażyć swoisty rodzaj podwójnej moralności, w której w sferze prywatnej dopuszczalne jest niemal wszystko, natomiast w sferze publicznej milczy się na temat cielesności i nie porusza tego tematu w ogóle. Ponadto ważna dla mnie podczas pisania scenariusza była swoista niedojrzałość seksualna, która objawia się albo w ekstremalnych zjawiskach, albo w zupełnej niewiedzy. Wynika to przede wszystkim z braku edukacji seksualnej i czerpaniu wiedzy przez nastolatków z internetu, czyli z szeroko dostępnej pornografii, czego rezultatem są związki, w których brak poczucia intymności, a seks sprowadza się do bezpośredniego odgrywania tego, co można znaleźć w sieci. Jednym słowem pustka.

 

 

- Oglądane przeze mnie rekordy właśnie tak wyglądały, pewnie dla jakiegoś miłośnika porno, oglądanie takich rzeczy jest ekscytujące, dla mnie był to pusty i nie wytłumaczalny rytuał. Wprawdzie tego rodzaju "rekordy" mają swoją tradycję, na przykład Lukrecja Borgia organizowała tego typu konkursy współzawodnicząc z rzymskimi prostytutkami, jednak, gdy człowiek uświadamia sobie, że coś takiego dzieje się tuż za rogiem i uczestniczą w tym tzw. normalni ludzie, jacyś ojcowie, bracia a na koniec pan w garniturze peroruje do kamery na temat wyników, to budzi to co najmniej zdziwienie i pytanie jakim społeczeństwem jesteśmy? Kiedy się przygotowywałam do filmu, rozmawiałam z wieloma mężczyznami, wielu z nich słyszało o takim przedsięwzięciu, kilku z nich powiedziało mi nawet, że byli na takiej imprezie, ale żaden z nich nie brał udziału, byli tylko jako kierowcy swoich kolegów. To wiele mówi o tym, do czego jesteśmy się w stanie przyznać.

 

 

- Tak, kilka ujęć nie zostało nagranych z aktorami, tylko ze statystami.

 

 

- Ten przemysł nie potrzebuje mojego uznania, istnieje niezależnie ode mnie i od mojego filmu, a ja nie chciałabym się stać za sprawą tego filmu specjalistką od pornografii, bo nie o to w moim filmie chodzi. Pornografia jaka jest każdy to wie, natomiast te same elementy można wykorzystać zupełnie inaczej, i w innym kontekście znaczą one zupełnie co innego, tak właśnie jest ze stosunkiem seksualnym w filmie fabularnym, to zupełnie inna rzeczywistość niż realia filmu pornograficznego.

 

 

- Pewnie dlatego, że Polska to nie Dania ani też Francja, ale w moim filmie nie było też  takiej potrzeby, kino to iluzja i można to  wykorzystywać w dowolny sposób. Ja zdecydowałam się na połączenie ujęć aktorskich i ujęć ze statystami, myślę, że dla aktorów i tak było to trudne zadanie, nie polegające jedynie na rozebraniu się, ale przede wszystkim na stworzeniu w sobie wiarygodnego portretu psychologicznego postaci, które grali. To nie jest wielką sztuką zdjąć majtki.